Category Archives: Bez kategorii

Trichoskopia

Trichoskopia jest nowatorską metodą diagnozowania chorób włosów i skóry głowy. Metoda opiera się na dermoskopii. W trichoskopii struktury włosów i skóry głowy mogą być wizualizowane przy wielokrotnym powiększeniu, a specjalne źródło światła pozala na częściową analizę struktur znajdujących się pod skórą. Trichoskopia wykonywana jest wyłącznie przez lekarzy z dużym doświadczeniem dermatologicznym i głęboką wiedzą medyczną pozwalającą na właściwą interpretacje obrazów trichoskopowych. Trichoskopia podstawowa polega na identyfikacji najważniejszych nieprawidłowości. Wynik takiego badania lekarz uwzględnia przy podejmowaniu decyzji dotyczących leczenia. Tzw. trichoskopia pełna polega na analizie ilościowej nieprawidłowości w niektórych chorobach włosów. To badanie jest przydatne przed rozpoczęciem leczenia oraz w celu monitorowania skuteczności leczenia w takich chorobach jak łysienie androgenowe lub łysienie telogenowe.

Zespół kierowany przez prof. dr hab. n. med. Lidię Rudnicką po raz pierwszy na świecie opisał trichoskopię i opracował kryteria rozpoznawania wielu chorób przy zastosowaniu tej metody. Obecnie trichoskopia stosowana jest przez dermatologów na całym świecie.

Prof. dr hab. n. med.  Lidia Rudnicka jest współzałożycielem i pierwszym prezesem International Trichoscopy Society, a Warszawa została wybrana na miasto pierwszego kongresu trichoskopowy na świecie.

Liszaj płaski

Liszaj płaski jest chorobą zapalną, która objawia się różowo-filetowymi grudkami na skórze. Zmiany są często zlokalizowane na wyprostnej powierzchni przedramion ale mogą występować w każdej innej lokalizacji na skórze.

Liszaj płaski może występować również w obrębie błony śluzowej jamy ustnej i narządów płciowych (białe linijne struktury, zaczerwieniania lub nadżerki). Zmiany w obrębie narządów płciowych mogą powodować nasilone swędzenie. Liszaj płaski skóry głowy (tzw. liszaj płaski mieszkowy) związany jest ze stanem zapalnym wokół mieszków włosowych i może powodować trwałe wyłysienie jeśli odpowiednie leczenie nie zostanie rozpoczęte wystarczająco wcześnie. Szczególną postacią liszaja płaskiego mieszkowego jest łysienie czołowe bliznowaciejące, polegające na stopniowym przesuwaniu się granicy włosów ku tyłowi. Ta postać wypadania włosów może mieć bardzo podobną manifestację kliniczną do łysienia androgenowego. O rozpoznaniu decyduje badanie trichoskopowe a w szczególnych przypadkach wynik badania histologicznego wycinka skóry głowy (biopsji).

W naszym gabinecie liszajem płaskim w obrębie błony śluzowej zajmuje się prof. dr hab. n. med. Małgorzata Olszewska, natomiast w obrębie skóry głowy prof. dr hab. n. med. Lidia Rudnicka oraz dr hab. n. med. Adriana Rakowska.

Kontakt

Gabinet prywatny

SPECJALIŚCI DERMATOLODZY S.C.

ul. Grójecka 186/309
(Budynek Colosseum; wejście od ul. Włodarzewskiej)
02-392 Warszawa

tel. (022) 824 22 00; 0-601-98-00-48 (sms)
fax: (022) 824 22 00
e-mail: recepcja@dermatolodzy.com.pl

 

GODZINY OTWARCIA:

poniedziałek-piątek 08:00-20:00

soboty 09:00-15:00

Wyśrodkuj mapę
Ruch
Jazda rowerem
Tranzyt

Wejście

 

 

 

 

WYŚLIJ WIADOMOŚĆ:

Dzieci

DERMATOLOGIA PEDIATRYCZNA

Diagnozujemy i leczymy choroby skóry u dzieci.

Diagnostyką i leczeniem chorób małych dzieci zajmują się przede wszystkim lek. med. Małgorzata Łukomska.

Lek. med. Małgorzata Łukomska ukończyła trzy specjalizacje: z pediatrii, dermatologii i chorób zakaźnych. Ma doświadczenie w leczeniu szpitalnym i ambulatoryjnym chorób skóry u dzieci.

Badania znamion barwnikowych (pieprzyków) u dzieci wykonuje dr n. med. Justyna Sicińska, która specjalizuje się we wczesnym wykrywaniu czerniaka. Badania wykonywane są metodą wideodermoskopii. Wideodermoskopia (wideodermatoskopia) pozwala na monitorowanie znamion barwnikowych i ocenę, przy kolejnym badaniu, czy znamię się powiększyło lub zmieniło.

Badania wrodzonych chorób włosów u dzieci wykonuje dr hab. n. med. Adriana Rakowska. Badania wykonuje się metodą trichoskopii. Trichoskopia jest nowoczesną techniką, która nie wymaga wyrywania włosów do badania pod mikroskopem.

Drobne zabiegi u dzieci wykonuje dr n. med. Justyna Sicińska.

Znamiona barwnikowe

Znamiona barwnikowe (potocznie nazywane pieprzykami), które mamy na skórze od wielu lat mogą niekiedy przekształcać się w nowotwory skóry. Dlatego zaleca się, aby każdy dorosly człowiek badał znamiona jeden raz w roku, a dzieci raz na trzy lata.

Gabinet posiada najnowocześniejszej generacji aparat (wideodermatoskop), który pozwala na rejestrowanie obrazu znamion i bardzo wczesne rozpoznawanie nowotworów skóry. Ponadto aparat daje możliwość porównania w czasie następnej wizyty, czy znamiona barwnikowe zmieniają się lub rosną.

BADANIE WIDEODERMATOSKOPOWE

Badanie polega na oglądaniu zmian skórnych w powiększeniu 20 do 70-krotnym w oświetleniu, które pozwala na uwidocznienie głębszych struktur oglądanej zmiany. Jest to jednak badanie całkowicie nieinwazyjne i niebolesne.

Trądzik różowaty

Trądzik różowaty (rosacea) występuje zarówno u kobiet jak i u mężczyzn, jednak trądzik różowaty nieleczony może u mężczyzn mieć znacznie gorszy przebieg i powodować większe problemy estetyczne niż u kobiet. Zazwyczaj choroba zaczyna się ok. 40 roku życia, jednak może się rozpocząć w każdym wieku.

Najczęściej pierwszym objawem choroby jest trwałe zaczerwienienia twarzy, często utrudniającego funkcjonowanie w życiu codziennym. Zaczerwienie może nasilać się po zmianie temperatury otoczenia (na przykład wejście do ciepłego pomieszczenia zimą), po alkoholu a nawet po gorących i pikantnych potrawach. Na skórze mogą być widoczne tzw. teleangiektazje (czyli widoczne gołym okiem rozszerzenia drobnych naczyń krwionośnych blisko powierzchni skóry). W późniejszym okresie do tych objawów dołączają grudki lub krostki. Trądzik różowaty może również prowadzić do zapalenia brzegów powiek lub spojówek. Niekiedy trądzik różowaty współistnieje z łojotokowym zapaleniem skóry. U takich osób skóra dodatkowo łuszczy się i swędzi (szczególnie w okolicach nosa).

Przyczyna trądziku różowatego nie jest znana. Prawdopodobnie w rozwoju niektórych postaci trądziku różowatego biorą udział mikroorganizmy (m.in. Demodex folliculorum, Helicobacter pylori), jednak nie zostało to jednoznacznie udowodnione.

Leczenie trądziku różowatego jest zazwyczaj trudne i długie, ale bardzo często skuteczne. Metoda leczenia zależy od nasilenia zmian i ich charakteru. Niekiedy wystarczające jest leczenie miejscowe (przy pomocy kremów lub maści leczniczych), jednak w większości przypadków niezbędne jest kilku- lub kilkunastomiesięczne leczenie tabletkami (przeciwbakteryjnymi, przeciwzapalnymi i/lub retinoidami). Trwale rozszerzone naczynia zamyka się przy pomocy lasera (np. IPL).

Szczególnie złożone jest leczenie trądziku różowatego u osób, które stosowały kremy i maści zawierające sterydy (glikokortykosteroidy). Dlatego bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie takich leków na twarz (z wyjątkiem krótkich kuracji zalecanych przez dermatologów tylko w niektórych, wybranych przypadkach).

W naszym gabinecie leczeniem pacjentów z trądzikiem różowatym zajmują się wszyscy lekarze, w tym m.in. prof. dr hab. n. med. Małgorzata Olszewska oraz lek. med. Beata Góralska-Załęska.

Trądzik

Trądzik jest przewlekła chorobą gruczołów łojowych. Zaczyna się zazwyczaj w wieku kilkunastu lat, ale pierwsze objawy mogą wystąpić po dwudziestym roku życia (trądzik dorosłych). Zmiany lokalizują się na twarzy, niekiedy również na górnej części klatki piersiowej. Mogą to być zaskórniki, grudki, krostki lub głębokie cysty ropne. W większości przypadków trądzik nie jest związany z żadnymi innymi chorobami lub zaburzeniami (np endokrynologicznymi) i badania dodatkowe nie są potrzebne. Leczenie zazwyczaj trwa nie mniej niż kilka miesięcy.

Decyzja o leczeniu zależy od dotychczasowego przebiegu choroby i rodzaju oraz nasilenia zmian.

Najczęstsze metody leczenia to: leki zewnętrzne (żele, kremy, maści), antybiotyki lub retinoidy (pochodne witaminy A). Wszyscy lekarze naszego gabinetu mają wiedzę i doświadczenie niezbędne do właściwego doboru leków i przeprowadzenia leczenia.

Pęcherzyca

Pęcherzyca jest przewlekłą chorobą autoimmunizacyjną skóry. Jej głównym objawem jest występowanie nadżerek oraz pęcherzy o wiotkiej pokrywie. Zmiany mogą występować w dowolnej lokalizacji. Mogą również zajmować błonę śluzową jamy ustnej lub narządów płciowych. W niektórych przypadkach jedyną manifestacją choroby są przewlekle utrzymujące się (ponad kilka tygodni) nadżerki błony śluzowej. Leczenie pęcherzycy jest przewlekłe i opiera się na stosowaniu leków immunosupresyjnych w tabletkach lub leków biologicznych (np. rytuksymab).

Leczeniem pacjentów chorych na pęcherzyce zajmują się prof. dr hab. n. med. Małgorzata Olszewska oraz dr n. med. Marta Sar-Pomian.

Dermatologia estetyczna

PEELING LEKARSKI (EKSFOLIACJA)

Peelingi są zabiegami mający na celu usunięcie zewnętrznych warstw naskórka, w tym nim zbędnych komórek i substancji. W dermatologii znanych jest wiele różnych rodzajów peelingów. Różnią się one metodą wykonania i substancjami złuszczającymi. W każdym przypadku peeling powinien być indywidualnie dobrany do typu skóry, wieku i informacji o przebytych chorobach skóry. Inaczej stosuje się peelingi u osób, które jedynie oczekują poprawy ogólnego wyglądu i odmłodzenia skóry, inaczej u osób z przebarwieniami, nadmiernym łojotokiem lub zaskórnikami. Warto podkreślić, ze najczęściej wykonuje się peeling twarzy i dekoltu, jednak wiele osób tą metodą likwiduje niedoskonałości ramion, pleców lub nóg.

 

Peelingi lekarskie przeprowadzane ze wskazań estetycznych powodują:

  • odświeżenie, rozjaśnienie, wygładzenie i dotlenienie skóry
  • redukcję drobnych, płytkich zmarszczek
  • poprawę napięcia i sprężystości skóry

Takie peelingi mogą też stanowić część większego „Programu Odmładzającego Skórę”, który oferuje nasz gabinet. Takie programy są indywidualnie dobierane dla każdego pacjenta i rozpoczynają się wizytą u prowadzącego program specjalisty dermatologa.

 

Peelingi lekarskie przeprowadzane ze wskazań medycznych mogą być stosowane przy:

  • przebarwieniach
  • nadmiernym łojotoku
  • rogowaceniu mieszkowym twarzy, ramion lub ud
  • w trądziku – po leczeniu i jako profilaktyka
  • likwidowaniu niektórych śladów po przebytych chorobach zapalnych skóry

W większości przypadków wskazane jest wykonanie serii zabiegów, w kilkutygodniowych odstępach.

 

Po przeprowadzeniu zabiegu należy spodziewać jako naturalnego objawu związanego z peelingiem:

  • rumienia skóry, występującego po ok. 1 godzinie po zabiegu
  • widocznego gołym okiem złuszczania skóry
  • obrzęku skóry

Objawy te utrzymują się od kilku godzin do 2-4 dni, w zależności od rodzaju peelingu i zastosowanej metody zabiegu. Osoby, którym zależy na maksymalnie krótkim okresie utrzymywania się tych objawów po zabiegu powinny przed zabiegiem ten problem omówić z lekarzem i odpowiednio dobrać metodę postępowania.

W naszym gabinecie doborem rodzaju peelingu oraz wykonywaniem zabiegów zajmują się głównie dr n. med. Olga Warszawik-Hendzel, lek. med. Małgorzata Maj oraz lek. med. Beata Góralska-Załęska.